قدرت تشخیص؟
تاريخ درج :۲۱ اسفند ۱۳۸۹ دسته بندي : میلی مترها

 

   از آندسته کسانی که با پدیده ی جریان آزاد اطلاعات مخالف اند و به آن اطمینان ندارند، پرسشی دارم. پرسش صریح و بی حاشیه من اینست که: آیا ایشان خودشان را واجد قدرت تشخیص و تمیز بین حقیقت و دروغ می دانند یا خیر!!؟؟ 

   قبل از هر چیز، لازم است که به سه اصل زیر دقت کرده و درستی آنها را بپذیریم و در غیر اینصورت از ادامه این مطلب صرف نظر کنیم:

1- اخبار و اطلاعات هر منبع نشر و خبرپراکنی، ممکن است حاوی دروغ باشد.

2- یکی از شگردهای منابع خبری مغرض برای جلب اعتماد مخاطبان، پخش آمیخته ای از اطلاعات درست با اطلاعات نادرست است.

3- رای و نظر کسی که قادر نیست حقیقت را از کذب تمیز دهد، قابل اعتماد نیست.

  

   حالا برگردیم به پرسش اول. وقتی کسی یا گروهی و یا حتی قانونی وضع شود که ما را از شنیدن و دریافت اطلاعات از برخی منابع خبری (اعم از شبکه های رادیو تلویزیونی خارجی، روزنامه ها و سایت های بیگانه و شبکه های اینترنتی برون مرزی و حتی برعکس، رسانه های دولتی و غیر دولتی داخلی) منع کند، به این معناست که ما خودمان قادر به تشخیص و تمیز بین حقایق و دروغ نیستیم و ممکن است فریب بخوریم! و پذیرش این ممنوعیت، به این معناست که قبول کرده ایم به قدرت تشخیص خودمان برای تمیز راست ودروغ اطمینان کافی نداریم!

 

   اگر اعتراف به این ناتوانی را، نوعی توهین و تحقیر به خودمان تلقی نکنیم؛ و نامش را عافیت طلبی هم نگذاریم؛ و اساساً مسئولیت تشخیص نیک و بد را تحت هر عنوانی به دیگران بسپاریم، اما نمی توانیم از زیر بار پارادوکسی که دچار آن میشویم، شانه خالی کنیم. یعنی وقتی به قدرت تشخیص خویش اطمینان نداریم، طبعاً نمی توانیم دیگران را نیز به کاری توصیه یا منع کنیم و از آنان بخواهیم که فلان مطلب را بپذیرند یا فلان عمل را انجام ندهند و... زیرا قبل از آن، خودمان پذیرفته ایم که توان تشخیص بین حقیقت و دروغ را نداریم!! 

 

   این پارادوکس را چگونه میتوان حل کرد: از یک سو گوش و چشم خود را در معرض برخی منابع خبری قرار نمی دهیم (که یعنی خودمان را فاقد توان تشخیص راست و دروغ فرض کرده ایم) و از طرف دیگر، رای به غلط بودن آزادی بدون قید و شرط گردش اطلاعات میدهیم و دیدن و شنیدن و خواندن نامحدود از منابع خبری و اطلاعاتی را مضر به حال خود و جامعه تشخیص میدهیم(!) اما با کدام قدرت تشخیص؟!

 

   این عبارت که بگوئیم "نباید به هر منبع خبری و رسانه ای اعتماد کرد"، یک سخن است و اینکه بگوئیم "اصلاً نباید اخبار و برنامه ها و هرآنچه میگویند یا نمایش میدهند را، گوش داد و تماشا کرد و خواند"، سخن دیگریست. توصیه اول، محترم و شامل احترام و اعتماد به قوه تشخیص من و شماست، اما سخن دوم، در بطن خود، بی اعتمادی و توهین به هوش، درک، سواد و ظرفیت عقلانی ما را نشانه رفته است. پس در درجه اول، آنچه اهمیت دارد، شنیدن حقیقت یا دروغ نیست، بلکه تحمیق یا تصدیق من و توست.

  

 



نظرات و يادداشت هاي خوانندگان




○ هِلی شات
◄ میلی مترها