برنامه نود...فوتبال... و خط کش مدنیِت!
تاريخ درج :۳۰ آبان ۱۳۸۸ دسته بندي : هِلی شات

 

   گاهی برنامه نود شبکه سه سیما، هم حسرت آمیز میشود و هم امید بخش. هنگامیکه موضوعی فوتبالی، همراه با حاشیه هایش به چالش کشیده میشود، ازطرفی بابت فهمیدن آنچه در پس وقایع میگذرد تاسف میخورم و از طرف دیگر، شفاف سازی مجری و سایر دست اندرکاران برنامه ( اگرچه در موضوعی ظاهراً بسته به نام ورزش فوتبال) خرسندم میسازد و آرزو میکنم ای کاش سایر مسائل جامعه ما اعم از فرهنگی، سیاسی اقتصادی و اجتماعی نیز میتوانست اینچنین مستقیم و موثر مورد کنکاش و استیضاح اهل فن قرار گیرد.

 

   بحث داغ منشور اخلاقی فوتبال در آخرین برنامه نود، یکی از همین ها بود. با دیدن بحث های زنده و کاملا سازنده ای که رخ داد، به این ذهنیت افتادم که شاید بتوان ورزش فوتبال را از هر حیث نوعی خط کش مدنیت هر جامعه تلقی کرد. به این مطلب، ماجرای مسابقه بین تیم های الجزایر و مصر را اضافه کنید که چطور به خون و خشونت در داخل و خارج میدان انجامید و بخوبی ظرفیت فرهنگی این دو ملت را به نمایش گذاشت... یا آن اقدام حیرت آور تماشاگران ژاپنی که پس از بازی (در استادیوم آزادی) خودشان زباله های ریخته شده در طول مسابقه را جمع آوری کرده و داخل کیسه ریختند... نمونه های ظرفیت اخلاقی را میتوان در پاسخ  تیری آنری مهاجم تیم ملی فرانسه مثال زد. او اگرچه با دست گل حساس تیمش را به ثمر رساند، ولی بعد از مسابقه آنرا توجیه نکرد و حتی نگفت مثلاً توپ ناخواسته به دستش خورده و از این قبیل، بلکه صادقانه به جرمش اعتراف کرد و البته افزود که من داور نیستم... همینطور واکنش دروگبا بازیکن افریقایی تیم چلسی، که با وجود حذف تیمش از فینال لیگ اروپا بدلیل اشتباهات مکرر و محرز داور مسابقه، در مصاحبه ای گفت که من از بابت اعتراضم به داور متاسفم، زیرا نمیخواهم الگوی اخلاقی بد و کم ظرفیتی برای جوانان فوتبال دوست در دنیا باشم... حالا ماجرای بیانیه مایلی کهن در کسوت مربی تیم ملی ایران را علیه قلعه نویی بخاطر آورید... 

  مقایسه فاصله سکوی تماشاگران در استادیوم های فوتبال، مثلا در انگلستان را، با سایر جاها مثلاً همین شیراز خودمان تامل برانگیز است. اولی آنقدر نزدیک است که هر تماشاگر ردیف جلویی، میتواند بازیکن را هنگام پرتاب اوت لمس کند و دومی به نحوی است که هیچ تماشاگری حتی نمیتواند سنگی را به فرق بازیکن بکوبد زیرا یک شبکه توری سراسری به ارتفاع حداقل چهار متر او را در قفسی بزرگ و دور از میدان و بازیکنان قرار داده است...

 

  خط کش فوتبال را در مسائل اقتصادی هم میتوان بکار گرفت. کشور های توسعه یافته، استادیوم های مجهزتر و کامل تری دارند و گویای پیشرفت اقتصادی و تکنولوژی نیز در آن جوامع هستند که در تناسب مستقیم با اسپانسرهای مالی قرار گرفته و توازن پردوامی را میان ورزش و اقتصاد ایجاد کرده اند... به این مقوله، نظم و انضباط برگزاری مسابقات، مدیریت علمی و و برنامه ریزی دقیق کشورهای موفق را با مسائل کلان جامعه آنها قیاس کنید... و از این قبیل...

 

   قصد ندارم با این قیاس ها، از بیگانگان بت بسازم و یا از خودی ها تخته تیر. حرفم این است که به سیاق برنامه نود، چشم بر حقایق جامعه نبندیم و حتی فوتبالمان را نیز پدیده ای بدانیم که بطور طبیعی با سایر مسائل جامع ما هماهنگ است و رشد یا سقوط یکی، وابسته به رشد یا سقوط دیگریست... اینها حقایقی هستند که اگر عریان شوند، فرصت اصلاح پیدا میکنند و در غیر اینصورت زمانی بس طولانی و البته پرهزینه را تا مرحله اصلاح و تغییر صرف خواهند کرد، زیرا برخلاف باور بسیاری، عیوب یک جامعه، عورت آن جامعه نیست که پنهان نگاه داشته شود، بلکه عفونت آنست که باید باز شده، نیشتر زده شود تا امکان درمان پیدا کند.

                                                                                 م. میرعزا 30 آبان 88

 



نظرات و يادداشت هاي خوانندگان






◄ هِلی شات
○ میلی مترها