ماهواره... امید...
تاريخ درج :۰۶ اسفند ۱۳۸۷ دسته بندي : میلی مترها

 

   قصد ندارم که ارزش تلاش و سطح تخصص دانشمندان ایرانی را نادیده بگیرم. کسی هم نمیتواند از موفقیت کشورش در زمینه های علوم و تکنولوژی خرسند نباشد و به آن افتخار نکند. اما ضمناً از نظر من، نباید از توجه به نکته ای اساسی غافل ماند. امروزه، پیشرفت دانش و ارتقای سطح علمی در جهان، همانند قرون گذشته نیست، زیرا برخلاف آنچه که تصور میشود، وابسته به استعداد و اراده فردی اهل علم نیست. در حقیقت، به اختیار گرفتن یک تکنولوژی خاص در عصر کنونی، برای هیچ ملتی دور از دسترس نمی باشد، بشرطی که بهای آنرا پرداخت کند. در دنیای امروز، میزان سرمایه گذاری در بخش پژوهش و تحقیقات است که ضامن پیشرفت شمرده میشود، نه نبوغ فردی دانشمندان و احیاناً برتری دماغی و نژادی و هکذا.

  اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، تجربه تاریخی دردناکی از سلسله بلند پروازی هایش دارد. این کشور، در دوران جنگ سرد و در رقابت با ایالات متحده امریکا طی مسابقه ای تحت عنوان تسخیر فضا، سرانجامی جز فروپاشی پیدا نکرد؛ زیرا موفقیت در این مسابقه را، در ازای شکم گرسنه ملت روس، می خواست. مسابقه ای که اگرچه در نوع خود ارزشمند می نمود، اما به سبب بی توجهی به اولویت های اقتصادی و اجتماعی آن کشور، نهایتاً به فرجامی شوم برای نظام سیاسی آن انجامید.

    براستی پیشرفت و توسعه، برای تمامی کشورها و سرزمین ها، اجتناب ناپذیر است. اما آنچه این پیشرفت ها را افتخار آمیز میکند، میزان معقول و متناسبی از هزینه هاست که در زمینه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بابت آن پرداخت میشود و بس.

  



نظرات و يادداشت هاي خوانندگان



○ هِلی شات
◄ میلی مترها